Bugün günlerden İstanbul.Evden çıkmama günleri,hastalıkla boğuşma vs. Bel ağrısını hiç demiyorum.Sevgilim Ankara'da.Döndüğüm günden beri birbirimizi yiyoruz.
Şimdi diyo ki biz neden kavga ediyoruz ?
Biz neden kavga ediyoruz ki ? Biz anlaşamıyoruz,uzakta ama.Uzaklık enerjimizi emiyor.Mesafeleri sikeyim derler ya öyle.
Biz hiç uyuşmuyoruz da aslında.Yani zevklerimiz,isteklerimiz o kadar farklı ki.. Ama aynı olsa çok sıkıcı olurdu ya.Yani o bana birçok şeyi öğretti,ben de ona öyle.
Sevmeyi ve sevilmeyi de o öğretti.Sorarsanız şuan içim titremiyor ama onunla 2 saat konuşmasam olmuyor.İçim içimi yiyor,bişey desin diye bekliyorum.Sevgi göstermek için ölüyorum,şımartsın diye geberiyorum.
Yanındayken herşey çok farklı zaten,sürekli mıçmıç haldeyiz.Odadan çıkmıyoruz,sürekli İnsanlar Alemi izliyoruz,bazen izleyemiyoruz :P
Ama
amalar çok fazla işte.
içim sürekli devam ve bitir arasında gidip geliyor
devam ediyoruz da nereye kadar?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder