Yanlış Yer , Yanlış Zaman

Birgün twitterden biri takip isteği gönderdi.Baktım düzgün biri kabul ettim.
Birkaç gün sonra bana dm attı."Biz nereden tanışmıyoruz ?" yazmıştı. Bikaç konuştuk falan numaramı istedi.Vermek istemedim bende .Hiç tanımadığım birine neden numaramı vereyim ki?
1-2 hafta geçti konuşmaya devam ediyorduk.Sonra verdim numaramı amann bişey olmaz dedim.Ne olabilir ki en fazla ?

O da kırgındı uzun zamandır benim gibi.Konuşmaya,dertleri anlatmadan dertleşmeye başladık.Konuştukça rahatlıyordum. Rahatladıkça ona ısınmaya başladım.
O kadar güzel konuşuyordu ki,edebiyatı yalayıp yutmuştu resmen.Edebiyat okuduğunu düşündüm.Üniversitesini sordum,yarasını deşmişim.
Lisede çok taşkınmış.Bırakmış mezun olmamış liseden.Açık öğretimden bitirmeye çalışıyor,üniversitede de böyle bi bölüm okumak istiyormuş. Çok şaşırdım çünkü öyle güzel konuşuyor ki,sen düşünmeyi bir kenara bırakıp onun cümleleriyle rahatlıyorsun

Bir gün bana açıldı,beni sevdiğini söyledi bense onu sevmekten korktum.Benim ilk önce mantık giriyor devreye.
birincisi; uzakta
ikincisi; hiç görüşmedik
yani belki görünce olmayacak.Onu kırmak istemedim,onu kaybetmek istemedim.Kendi ruh sağlığımla onunkini bozmak istemedim.Kibarca reddettim.Çok üsteledi ama onu kaybetmek istemedim.

Sonra bir erkek arkadaşım oldu,hala daha var.Onu söyledim,senin hakkında öğrenmek istemediğim tek şeydi bu dedi bana.
Ya onun olurum ya da bu konuşmaya devam edemeyeceğini söyledi.Karşıma çıkmaya cesareti kalmamış artık.Değersiz hissediyordu kendini ama öyle değildi.Aslında değerliydi hem de çok.Sadece yanlış yer yanlış zaman.

Bir süre konuşmadık ama ben dayanamadım,yokluğu beni üzüyordu.Ona verdiğim değeri bilmiyordu,belki arkadaşça belki küçük bir hoşlantı bilmiyorum.Mesaj attım,keşke beni seçim yapmak zorunda bırakmasaydın dedim.
Hayatta birçok kez seçim yapıyoruz,ama bu da en zorlarından biriydi.Çünkü onu kaybettim.
Şuan İstanbul'dayım.
Aynı yerde kalıyoruz.
Onun tabiriyle bir nefes kadar uzağındayım,ama artık nefes alamıyoruz.